Mükemmeliyetçi Anne-Baba Tutumu

Mükemmeliyetçi anne babalar, çocuklarının gösterdiği başarıyı yeterli bulmayan,çocuklarından hep daha fazlasını bekleyen anne babalardır. Çocuklarının diğer çocuklardan daha başarılı olmasını isterler, bu nedenle çocuklarına gelişim düzeylerinin çok üstündeçalışmalar yaptırırlar. Bu anne babalar çocuklarını sık sık başka çocuklarla kıyaslar.Çocuklarını başarıları oranında severler. Mükemmeliyetçi anne babalar kendi hayatlarında damükemmeliyetçi bir eğilim içindedirler. Her seçimde, her işte mükemmeli ararlar. Evlerini katıkurallarla yönetirler. Bu tutumları çocuk yetiştirme tutumlarına da yansır.

Bu tutumla yetişen çocuklar;anne babasının beklentilerine cevap veremediğidurumlarda “Ben başarısızım, beceriksizin biriyim.” gibi kendi benliğine ilişkin olumsuzduygular geliştirir. Benliğe ilişkin olumsuz duygular ise çocukta düşük benlik algısına ve özgüvenin azalmasına neden olur. “Nasıl olsa başaramıyorum.” diyerek anne babasının beklentisine cevap vermekten vazgeçebilir. Bazı durumlarda anne babasının beklentisine cevap verebilecek durumda olsa da beklentilere bilinçli şekilde cevap vermeyerek anne babasını cezalandırmaya çalışabilir. Çocuk kendi doğal içgüdüleri ve ağır kurallar arasında sıkışıpkalabilir. Sürekli bir iç çatışma yaşayabilir. Bir yandan anne ve babasına karşı doğal bir sevgi besler, bir yandan nefret duyar. Aşırı hırslı, atak, başarısız, çekingen ve yaşam sevincindenyoksun bir kişilik geliştirebilir. Her işte en iyi ve en üstün olmak çalışır. Fakat istediğiseviyeyi yakalamayınca hayal kırıklığına uğrar ve çalışmayı tamamıyla bırakabilir.

Reddedici Anne-Baba Tutumu

Çocuğun sevgiden ve ilgiden yoksun bırakıldığı, çocuğa sıklıkla istenmediği duygusunun verildiği bir tutumu ifade eder. Anne ya da baba çocuğun temel fiziksel ve duygusal ihtiyaçlarını karşılamaya isteksizdir. Çocuktan sürekli şikayet edilir, olumsuz tarafları ön planda tutulur. Çocuk hiçbir şekilde kabul edilmez. Belki de bir yük olarak görülür. Dolayısıyla çocuk da ‘kötü’ ile özdeşim kurar. Yani ona nasıl bakılıyorsa o da kendisini öyle görür. Yoğun güvensizlik duygusuna sahip olur. Bulunduğu ortamlarda sürekli olarak olumsuz davranışlar sergileyebilir. Bu davranışları ise ‘ben gerçekten kötü müyüm ? benim içimdeki ateş bu kadar zarar verici mi ? ben kimim ?’ sorularına cevap bulmak için sergilerler. Ya da ciddi bir inhibisyon yani içe çekilme yaşayabilirler.

Demokratik Anne-Baba Tutumu

Peki çocuklarımıza nasıl davranalım, nasıl bir tutumu benimseyelim diyeceksiniz. İşte bu noktada karşımıza demokratik tutum çıkar. Bu tutuma sahip anne-babalar; çocuğa koşulsuz sevgi, kabul ve saygı barındırırlar. Sıcak ve ilgilidirler. Tavırlarında tutarlılık vardır. Çocuğunbireyselliğine ve düşüncesine önem verirler. Bir taraftan çocuklarını denetlerken diğertaraftan da çocuğun ihtiyaçlarını karşılarlar. Anne-baba çocuğun kişiliğini eleştirmez, çocuğun davranışını eleştirir. Elbette aile içerisinde bir takım kurallar bulunur ve çocuğun da bu kurallara uyması beklenir. Ancak, kurallar olabildiğince çocuk ile birlikte belirlenir. Katı cezalar uygulanmaz. Çocuğun duygularına değil, davranışlarına sınır konur. Çocuklara belli sınırlar çerçevesinde izinler verilir. Çocuklara sorumluluklar verilir ve çocuk sorumlulukları yerine getirirken ebeveyn tarafından desteklenir.Çocuğun gelişimine uygun davranılır.Çocuğun kendisini gerçekleştirmesine izin verirler.

Demokratik tutuma sahip ailelerde yetişen çocuklar; fikirlerini rahatça ifade edebilirler, sorumluluk alabilirler, kendilerine güvenleri olur, özerktirler, uyumlu davranışlarsergilerler, işbirliği kurma becerisine sahip olurlar, diğer insanlara güvenebilirler, huzurlu ve mutludurlar, çevreyi keşfetmeye isteklidirler. En önemlisi, kendi haklarını korumayı ve başkalarının da haklarına saygı göstermeyi bilirler. Tüm bu olumlu sosyal ve duygusal becerileri, akademik becerilerini de başarılı şekilde kullanmalarına katkı sağlar.

Peki siz hangi anne baba tutumuna sahipsiniz ?